طولانی ترین رودخانه های جهان

وجود آبراهه های مختلف در شهرها و کشورها، پررنگ ترین نشانه حیات است و وجودشان به هر منطقه ای سبزی و رونق می بخشد.

رودخانه نیل - آفریقا

این رود که عنوان طویل ترین رودخانه جهان را گرفته با 6 هزار و 650 کیلومتر طول، از یازده کشور مختلف عبور می کند؛ سودان، سودان جنوبی، بروندی، رواندا، کنگو کینشاسا، تانزانیا، کنیا، اتیوپی، اریتره، اوگاندا و مصر از جمله کشورهای میزبان این رود زیبا و طویل هستند.

رودخانه آمازون - آمریکای جنوبی

پرآب ترین رودخانه دنیا که عنوان طویل ترین رود قاره آمریکا را گرفته است، 6 هزار و 400 کیلومتر طول دارد. این رودخانه طویل از هفت کشور برزیل، پرو، بولیوی، کلمبیا، اکوادور، ونزوئلا و گویان در آمریکای جنوبی عبور می کند و عرض آن در برخی نقاط به 10 کیلومتر می رسد.

رودخانه یانگ تسه - چین

این رود، عنوان طولانی ترین رودخانه آسیا و سومین رودخانه طولانی جهان را با 6 هزار و 300 کیلومتر طول، از آن خود کرده است. به طور سنتی این رودخانه را مرز شمال و جنوب چین می دانند و همچنین سد سه دره، بزرگ ترین سد جهان، روی این رودخانه ساخته شده است.

رودخانه می سی سی پی - آمریکای شمالی

این رود با 6 هزار و 275 کیلومتر طول، در رده چهارمین رودخانه های طویل جهان قرار گرفته است و سرچشمه آن از ایالت مینه سوتا آغاز می شود. 5/98 درصد از این رود بسیار عظیم قبل از این که راهش را به داخل خلیج مکزیک پیدا کند، در آمریکا واقع شده است.

رودخانه ینیسى - روسیه-مغولستان

این رود آسیایی با 5 هزار و 539 کیلومتر طول، از شمال مغولستان سرچشمه می گیرد و با گذر از سیبری در روسیه به اقیانوس منجمد شمالی می ریزد. این رود زیبا که پنجمین رود جهان از نظر طول است، از شرق کوه های سایان آغاز می شود.

رودخانه زرد - چین

این رودخانه آسیایی از کوه های بایان هار چین شروع می شود و 5 هزار و 464 کیلومتر طول دارد و در پایان به دریای بوهایی می ریزد.

هم چنین این رودخانه بعد از یانگ تسه عنوان دومین رود طویل آسیا را نیز گرفته است

خطرناک‌ترین مسیر پیاده‌روی جهان

پیاده روی تفریحِ مفرّحی است؛ به ویژه اگر مسیر عبورتان از میان سرسبزی طبیعت بگذرد. اما همه‌ی مسیرها هم امنیت این فعالیت مفید را تضمین نمی‌کنند. گاهی خطر در هر گوشه و کنار آنها به کمین نشسته و کم‌ترین بی احتیاطی فاجعه می‌آفریند. این بار همراه شما، در مسیری خطرناک قدم خواهیم گذارد.

 

 گردشگاه و منطقه‌ی مورد علاقه کوهنوردانی از سراسر جهان به شمار می‌آید. این گردشگاه و مسیرعبور اندکی ترسناک و تماشایی آن که پیش‌تر به عنوان خطرناک‌ترین گردشگاه جهان اعلام شده بود، اکنون به لطف تغییرات و ایمن سازی دقیق و کامل صورت گرفته توسط مقامات اسپانیایی، به عنوان یکی از محبوب‌ترین جاذبه‌های گردشگری این کشور شناخته می‌شود..

این گردشگاهِ بدنامِ سابق که در جنوب اسپانیا واقع شده است، هفته‌ها پس از اتمام عملیات ایمن سازی، مجدداً بازگشایی شد. عملیاتی که به امنیت بیشتر گردشگران و کوهنوردان منجر شده است.

به محض اعلام بازگشایی، گردشگران مشتاق به سرعت بلیط‌های رایگان بازدید از این منطقه‌ی گردشگری زیبا را به دست آورده و با اشتیاقی فراوان به این بازدید مهیج روی خوش نشان دادند. راه پیمایی و گردشی به یادماندنی در میان مسیری از جنس سنگ و چوب که آدرنالین خون را به سرعت بالا می‌برد.

“El Caminito del Rey“، در شمار مناطق افسانه‌ای و جذاب برای عاشقان ماجراجویی و ترس است. گذرگاه و مسیری پرفراز و نشیب که در امتداد دره‌ای تنگ و بر فراز رودخانه‌ای آرام پیچ و تاب خورده و رهروان و بازدید کنندگان خود را به سفری جادویی و البته ترسناک می‌برد.

هر چند شاید اکنون بعد از این مرمت و بازسازی، پیمودن این مسیر اندکی باعث دلسردی و ناامیدی عاشقان آدرنالین شود، چرا که حال به جای مسیری صرفاً خطرناک، وارد گذرگاهی زیبا می‌شوند که چشم انداز آن بدیع و مسحور کننده است.

کمیته‌های محلی و منطقه‌ای مسئولیت این عملیات پرخرج و البته لازم را برعهده داشتند که مبلغی در حدود ۴ میلیون پاوند (معادل ۵٫۵ میلیون یورو) خرج برداشته است.

جذابیت و زیبایی نقاط گردشگری و مناظر شگرف ایالت مالاگا (Malaga) در اسپانیا، به لطف این گردشگاه جلوه‌ای دیگر یافته است.

تخمین زده می‌شود که روزانه در حدود ۶۰۰ بازدید کننده این مسیر را طی می‌کنند، یعنی چیزی حدود ۵۰ نفر در هر سی دقیقه.

در بسیاری از بخش‌ها، مسیر قدیمی به دست فراموشی سپرده شده و مسیری جدید و ایمن، سلامت گردشگران را به بهترین وجه ممکن تأمین می‌نماید.

هم اکنون به طور میانگین بین ۴ تا ۵ ساعت زمان لازم است تا بازدید کنندگان، تمام مسیر ۴ مایلی این گردشگاه را طی کنند که ۶ روز هفته، پذیرای علاقمندانی از سرتاسر جهان می‌باشد.

همان گونه که پیش‌تر اشاره شد، این گذرگاه در ارتفاع ۳۳ پایی رودخانه‌ی “Gualdalhurce” ساخته شده است. مسیر بتنی اولیه بسیار نا امن بوده و مملو ازحفره و خرابی‌های متعدد بود. اما اکنون با مسیری ایمن و شبکه‌ای از نرده‌های فلزی، می‌توان با خیالی آسوده به جای ترس از گام برداشتن، به مناظر دور و اطراف نگریسته و از زیبایی‌های طبیعت و کوهستان لذت برد.

این مسیر که صد سال قدمت دارد، در ابتدا برای تسهیل رفت و آمد کارگران نیروگاه‌های برقی که در آن حوالی واقع شده بودند، ساخته شد. در فاصله سال‌های ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۰ و به دنبال کشته شدن ۵ بازدید کننده، این گردش‌گاه به دلایل ایمنی بسته شد. هر چند هیچ چیز نمی‌توانست مانع ماجراجویانی شود که برای قدری هیجان بیشتر، جان خود را در معرض خطر قرار داده و حتی به جریمه‌ی ۵ هزار پوندی تعدی و ورود غیر مجاز، وقعی نمی‌نهادند. اما خوشبختانه مقامات رسمی آندلسی و مالاگایی، با بازسازی آن، به تمامی نگرانی‌ها و خطراتی که افراد را تهدید می‌کرد، پایان دادند. 

چقدر پروتئین برای تقویت ماهیچه ها نیاز است؟

برخلاف باور عمومی ، مصرف پروتئین بیش از حد نیاز بدن باعث تقویت ماهیچه ها نمی شود، بلکه باید میزان مصرف مورد نیاز هر کسی از پروتئین مشخص شود.

کارل در فکر حجیم کردن ماهیچه هایش بود . یکی از دوستانش به او پیشنهاد کرد رژیم غذایی پروتئینی استفاده کند. صبحانه تخم مرغ، ناهار و شام و میان وعده های غذایی هم از گوشت استفاده کند. اما آیا حدود 200 تا 225 گرم پروتئین در روز که میزان 28 درصد از کل کالری مورد نیاز(3000) بدن کارل می باشد، می تواند یک رژیم غذایی مناسب باشد؟  بعضی از مردم به واقع متوجه نیستند که میزان مقاومت بدن با مصرف هم زمان پروتئین و کربوهیدراتها بالا می رود، نه با مصرف بیش از اندازه پروتئین به تنهایی. اگر شما پروتئین به تنهایی و به میزان بیش از نیاز بدن مصرف کنید در واقع فقط انرژی اولیه بدنتان بالا می رود و در بعضی افراد هم این انرژی تبدیل به چربی شده و باعث چاقی می شود.  روشهای مناسب تغذیه برای ورزشکاران که شامل پروتئین خالص نباشد، این فایده ها را دارد:  بافت ماهیچه ها را ترمیم کرده و می سازد.  رشد موها و ناخنها.  تولید هورمون.  تقویت سیستم ایمنی.  جایگزین تازه برای سلولهای خونی .  واقعاً چقدر پروتئین نیاز دارید؟  ورزشکاران تنها به میزان بسیار جزیی پروتئین بیشتر از مردم عادی نیاز دارند. اگر شما به اندازه متعادل در رژیم غذایی خود از پروتئین استفاده می کنید، میزان سوخت و ساز بدنتان نیز متعادل خواهد بود.  فقط کافی است که در موارد زیر بدن را تقویت کنید:  ترمیم ماهیچه هایی که در اثر تمرین و تعلیم زیاد آسیب دیده اند.  ذخیره مقداری انرژی برای تمرین و فعالیت بدنی.  کمک به ساخت بافتهای تازه برای ماهیچه ها.  در حقیقت، بیشتر ورزشکاران بیش از حد نیاز بدن پروتئین مصرف می کنند.  مثلاً کارل که یک ورزشکار 170پوندی می باشد، به نظر می رسد که به دنبال افزایش حجم ماهیچه هایش است. بدون در نظر گرفتن پروتئین خالص ، رژیم غذایی روزانه به اندازه 110تا 125 گرم پروتئین وارد بدن این شخص می شود. که در واقع معادل 70 تا 80 گرم پروتئین مورد نیاز بدن شخص می باشد. که در واقع اندازه مورد نیاز بدن نیز درهمین حد است.  دانشکده پزشکی ورزشی آمریکا و موسسه تغذیه ، رهنمودهایی را در زمینه دریافت پروتئین به اندازه نیاز بدن ( البته افراد با شرایط خاص میزان نیازشان متغیر می باشد)، ارائه نموده است:  افراد مختلف میزان پروتئین مورد نیاز روزانه  افراد بالغ بدون تحرک 40 گرم  افراد بالغ کم تحرک 50 تا 70گرم  ورزشکاران استقامتی 60 تا 70 گرم  ورزشکار نوجوان ( در حال رشد) 70 تا 90 گرم  ورزشکاران بدنساز 70 تا 80 گرم  میزان پروتئین را به گرم بدانید  حدود 4 اونس (هر اونس معادل 283 گرم) گوشت قرمز یا مرغ یا ماهی ، 28 گرم پروتئین دارد. با استفاده 2 بار در روز از این مقدار گوشت به میزان 50 گرم پروتئین ( بدون در نظر گرفتن دیگر مواد دریافتی) وارد بدن می شود.  مواد غذایی پروتئین موجود( به گرم)  1 اونس(هر اونسمعادل 283 گرم) گوشت قرمز،مرغ،ماهی 7 گرم  1فنجان شیر یا ماست 8 گرم  1 اونس پنیر 7 گرم  5/0 فنجان حبوبات 8 گرم  1 برش نان 2-3 گرم  5/0 فنجان پاستا یا برنج 3 گرم  5/0 فنجان غلات 3 گرم  8 اونس سیب زمینی پخته 8 گرم  1 اونس آجیل 5 گرم  1 ملاقه پروتئین مایع 20 گرم  و اما کربوهیدراتها  ورزشکاران لاغر اندامی که خواهان پر شدن و عضلانی شدن هیکل خود هستند، باید روزانه 300 تا 500 کالری اضافی دریافت کنند. مصرف پروتئین ها باید تا حدی باشد، که نیاز بدن را تامین کند. کالری اضافی مورد نیاز، باید از راه مصرف کربوهیدرات ها تامین شود.  به طور کلی وقتی صحبت از بدن سازی به میان می آید، شایعات بدی در مورد مصرف کربوهیدرات ها شنیده می شود. ولی حقیقت این است که کربوهیدرات ها هم برای ورزش های و نرمش های ایروبیک (تنفسی) مورد نیاز هستند، و هم برای فعالیت های ورزشی سنگین و بدن سازی. برخلاف پروتئین ها و چربی ها، کربوهیدرات ها بهترین منبع انرژی برای بدن سازان هستند.  کربوهیدراتها درون ماهیچه ها برای تولید انرژی ذخیره شده اند. اگر قصد کاهش وزن داشته باشید، بدون وجود مواد کربوهیدراتی در ماهیچه ها این امکان وجود ندارد.  مرکزیت اصلی غذاها در مورد کربوهیدرتها، شامل حبوبات، غلات، آرد جو دوسر، سیب زمینی شیرین، برنج قهوه ای و سبزیجات می باشد. استفاده از این مواد غذایی می تواند دوسوم بشقاب شما را پر کند.  از پروتئینهای بی چربی و سبک به عنوان مکمل در ماده غذایی خود استفاده کنید. مثل ماهی، مرغ، گوشت بی چربی، تخم مرغ، پنیر کم چرب.  سعی کنید از روغنها و چربیهای مفید استفاده کنید. آووکادو، آجیل و خشکبار، ماهی روغن دار، زیتون، روغن کانولا، گزینه های خوبی هستند.  پروتئین پودری مثل آب پنیر، کشک، سویا . می توان در رژیم غذایی به اندازه مورد نیاز بدن از آنها استفاده کرد.

کوله پشتی سنگین‌تر برای کوهنورد سبک‌تر!

وزن کوله پشتی ورزشکاران پیاده روی کوهستان بر خلاف تصور به جثه ورزشکار و قدرت کلی بدن او بستگی ندارد.

ورزشکاران رشته پیاده روی کوهستانی معتقدند که وزن کوله پشتی باید متناسب با وزن ورزشکار باشد یعنی هر چقدر جثه ورزشکار کوچک‌تر بود، کوله پشتی نیز باید وزن کمتری داشته باشد. بنابراین در پیاده روی‌های دسته جمعی اغلب کوله پشتی‌های سنگین‌تر به افراد درشت هیکل‌تر داده می‌شود. 

با این حال مطالعات در دانشگاه کانزاس نشان داده است ورزشکارانی که جثه‌های کوچک‌تری دارند می‌توانند کوله‌پشتی‌های سنگین را راحت تر از افراد درشت هیکل‌تری که به همان میزان آمادگی جسمانی دارند، حمل کنند. 

دلیل این مساله می‌تواند این حقیقت باشد که ورزشکاران باید علاوه بر کوله‌پشتی وزن بدن خود را نیز تحمل کنند. نتایج این تحقیقات در مجله "معلم فیزیک" منتشر شده است. 

یکی از محققان می‌گوید: این مساله درست نیست که وزن کوله پشتی باید به اندازه درصد خاصی از بدن ورزشکار باشد. همان طور که می‌دانیم هر چقدر سایز بدن یک حیوان بیشتر شود و وزن نیز بالا برود قدرت با سرعت کمتری افزایش می‌یابد. به همین دلیل مورچه‌هایی که جثه کوچک‌تری دارند به نسبت می‌توانند بار بیشتری را حمل کنند. 

محققان در بررسی‌های خود مدلی طراحی کردند که نشان می‌دهد هر فرد با هر سایز تا چه اندازه می‌تواند بار تحمل و حمل کند. این یافته‌ها نشان داد قدرت کلی یک فرد نمی‌تواند تعیین کند که او چه میزان وزنی را می‌تواند تحمل کند. این مدل می‌تواند به ورزشکاران پیاده روی کوهستانی کمک کند تا تصمیم بگیرند چه میزان بار را حمل کنند.

تصویرسازی ذهنی برای سلامتی

تعریف 
طبق تعریف انجمن سرطان‌شناسی آمریکا تصویرسازی ذهنی شامل تمرینات ذهنی طراحی شده برای پذیرش ذهنی نفوذ سلامتی و بهبودی در بدن است. 

مرور 
تصویرسازی ذهنی شامل استفاده از تخیل برای خلق مناظر، صداها، بوها، مزه‌ها، یا حس‌های دیگری می‌شود که نوعی رؤیت هدفمند را می‌سازد. تصویرسازی ذهنی یک تکنیک مدیتیشن است که تأثیرات جسمی و روان‌شناختی دارد. در جریان این تکنیک، آرمیدگی ذهن و جسم با کاهش ضربان قلب، کاهش فشار خون و تغییر در امواج مغزی اتفاق می‌افتد. تصویرسازی ذهنی می‌تواند درد را کاهش داده به تأثیر داروها کمک کند و احساس بیمار را بهبود بخشد. این شیوه را همراه با درمان استاندارد در افراد مبتلا به سرطان و بیماری‌های دیگر مورد استفاده قرار می‌دهند. از این تکنیک برای کار با بیماران دچار فوبیا و افسردگی، کاهش استرس، اضطراب و افسردگی، کاهش فشار خون، کنترل درد، افزایش انگیزه، بهبود آرمیدگی، افزایش کنترل بر زندگی فردی، بهبود روابط و حتی برای کمک به افراد در ترک سیگار استفاده می‌شود. 

تاریخچه تصویرسازی ذهنی 
این باور که تصویرسازی ذهنی می‌تواند به شفای بیماری‌ها کمک کند، باوری بسیار قدیمی است. تصویرسازی تقریباً در همه فرهنگ‌های دنیا به عنوان یک ابزار درمانی مورد توجه بوده و در بسیاری از مذاهب نیز مطرح شده است. مثلاً سرخپوستان ناوایو دارای شکل مفصلی از تصویرسازی هستند که فرد را ترغیب می‌کند خود را سالم «ببیند». برخی می‌گویند که قدمت این تکنیک‌ها به بابلی‌ها، یونانی‌ها و رومی‌های باستان می‌رسد. مصریان و یونانی‌های باستان، و نیز ارسطو و بقراط پدر پزشکی نوین، بر این باور بودند که تصویرهای ذهنی در مغز ارواحی را آزاد می‌کنند که قلب و بخش‌های دیگر بدن را برمی‌انگیزند. آن‌ها همچنین باور داشتند که یک تصویر ذهنی قوی از بیماری برای ایجاد نشانه‌های آن کافی است. تصویرسازی ذهنی قرن‌ها به عنوان یک درمان طبی مورد استفاده قرار می‌گرفته است. شواهد ثبت شده‌ای وجود دارد که راهبان تبتی در قرن 13 و 14 با مدیتیشن و تصویرسازی کار می‌کردند که مجسم کنند بودا بیماری‌ها را شفا می‌دهد. 

سیمونتون‌ها در سال 1978 به این درمان‌ها با انتشار کتاب پرفروشی به نام «بهبودی دوباره» معروفیت بخشیدند. در این کتاب تجربیات آنان در درمان بیماران سرطانی با تصویرسازی و درمان‌های دیگر تشریح شده است. در حال حاضر از تصویرسازی ذهنی در کلینیک‌های مراکز پزشکی و بیمارستان‌های منطقه‌ای استفاده می‌شود. این روش را اغلب با درمان‌های روان‌شناختی دیگر ترکیب می‌کنند. 

تکنیک‌های تصویرسازی ذهنی 
این روش‌ها شامل تکنیک‌های تشخیص و ارزیابی بر مبنای تصویرسازی ذهنی، روش‌های آرمیدگی، درون‌بینی، فراخوانی و تکنیک‌های پایگاه‌سازی در ذهن می‌شود. یک تجربه تصویرسازی ذهنی مانند رویاپردازی است به استثنای این که لازم نیست «صبر کنیم» تا ناهشیار، رویا یا آن موضوع را ایجاد کند. هر زمان که بخواهیم می‌توانیم رویایی ایجاد کنیم که به موضوع دلخواه ما مربوط باشد. اگر بخواهیم تصویرسازی ذهنی را برای صدمات عاطفی یا مشکلات جسمی به کار بریم، می‌توانیم از شیوه‌های دینامیک استفاده کنیم. 

یکی از معروف‌ترین تکنیک‌ها، کار با «کف دست» است. این تکنیک شامل قراردادن کف دست‌ها روی دو چشم و تجسم رنگی می‌شود که شما با اضطراب یا استرس تداعی می کنید (مثلاً قرمز) و بعد آن رنگ که با آرمیدگی و آرامش تداعی می‌شود (مانند آبی). تجسم یک رنگ آرامش بخش باعث می‌شود شما احساس آرمیدگی کنید و سلامتی و احساس بهبودی را در شما تقویت می‌کند. در دیگر تکنیک‌ها از تصویر استفاده می‌شود مانند تجسم یک توپ از انرژی شفابخش ملایم که در قفسه سینه شکل می‌گیرد و همراه با تنفس در سراسر بدن گسترش می‌یابد. بسیاری از شیوه‌ها شامل تصویرسازی از خود در یک منظره آرامش‌بخش به انتخاب شخص است. جایی مانند ساحل یا چمنزار، با همه مناظر، صداها، بوها و دیگر حس‌ها تا تصویری کامل تجربه شود. 

تکنیک رایج دیگر، تصویرسازی هدایت شده نام دارد که شامل تجسم یک تصویر یا هدف مطلوب خاص می‌شود و سپس تصویرسازی از خود در حالی که به این هدف دست می‌یابید. ورزشکاران از این تکنیک‌ها برای پیشرفت ورزشی استفاده می‌کنند. نوعی از درمان هدایت شده که برای بیماران مبتلا به سرطان مفید است، متد سیمونتون خوانده می‌شود. این متد در دهه 70 توسط کارل سیمونتون، یک سرطان‌شناس پرتودرمان‌گر، و استفانی سیمونتون، یک روان‌درمان‌گر ابداع شد. در متد سیمونتون از بیماران دچار سرطان خواسته می‌شود که تجسم کنند بدن آن‌ها در حال جنگ با سلول‌های سرطانی است و در جنگ پیروز می‌شود. 

یک تمرین معروف، براساس یک بازی ویدیویی قدیمی به نام Pac-Man طراحی شده است. بیماران باید شخصیت‌های Pac-Man کوچک را تجسم کنند که سلول‌های سرطانی را می‌خورند و نابود می‌کنند، همان‌طور که دشمنان را در بازی از بین می‌برند. سیمونتون‌ها از این متد در کنار درمان‌های رایج سرطان استفاده می‌کردند. اجرای هر جلسه از این تکنیک‌ها 20 تا 30 دقیقه طول می‌کشد. 

شواهد تأثیر 
مروری بر 46 مطالعه انجام شده از سال 1966 تا 1998 مطرح می‌کند که تصویرسازی هدایت شده می‌تواند در درمان استرس، اضطراب و افسردگی و کاهش فشارخون، درد و برخی از عوارض جانبی شیمی‌درمانی سرطان مفید باشد. مروری دیگر در سال 2002 نشان داد که احتمالاً تصویرسازی ذهنی برای اضطراب و نیز برای تهوع و استفراغ پیش از شیمی‌درمانی سرطان مفید است. (معمولاً پس از چند دوز شیمی‌درمانی بیمار دچار تهوع و استفراغ می‌شود. برخی افراد درست پیش از تجویز دوزهای بعدی دچار تهوع یا استفراغ می‌شوند. این حالت، تهوع یا استفراغ شرطی یا پیشگویانه نامیده می‌شود.) به طور کلی، تصویرسازی ذهنی یکی از مفیدترین اقدامات روان‌شناختی برای کاهش برخی عوارض جانبی شیمی درمانی محسوب می‌شود. 

به بدن فرصت شفا بدهیم 
می‌توانیم از تصویرسازی ذهنی برای حفظ و استحکام سلامتی در یک بدن قوی یا روبرویی با یک مشکل در سلامتی استفاده کنیم. 

چشمان خود را ببندید و ببینید که «محلول جادویی» متعلق به درون شما، سموم، زهرها، درد یا بیماری را از بدنتان می‌زداید، و بدن شما در صلح و آرامش غوطه‌ور می‌شود. یک نفس عمیق بکشید و عمداً خود را ریلکس کنید. در این مرحله از آرمیدگی یا تصویرسازی ذهنی، تغییراتی در بدن تجربه می‌شود. تغیرات فیزیولوژیک به وقوع می‌پیوندد و شفا آغاز می‌شود. 

در بسیاری از بیماری‌ها، تصویرسازی ذهنی می‌تواند مشکلات احساسی زمینه‌ای را آشکار کند و به بدن اجازه شفا بدهد. این عشق و حمایت اغلب می‌تواند معجزاتی را در جسم پدید آورد. معجزاتی که بارها در درمان بیماری‌های لاعلاج به ثبت رسیده است. 

راهنمای گام ‌به گام برای اجرای یکی از انواع تصویرسازی ذهنی شفابخش 

چند دقیقه خود را آرمیده (ریلکس) کنید. مطالعات نشان می‌دهد که تصویرسازی ذهنی بهترین تأثیر را زمانی دارد که همراه با یک تکنیک آرمیدگی همراه شود. 
لباس خود را راحت کنید، کفش‌های خود را در بیاورید، دراز بکشید یا بر یک صندلی راحت بنشینید و اگر مایل هستید نور را کم کنید. چشمانتان را ببندید و چند نفس عمیق بکشید. تصور کنید که از یک پلکان پایین می‌روید. با هر گام، به این احساس توجه کنید که بیشتر و بیشتر آرمیده می‌شوید. 
زمانی که کاملاً آرمیده شدید، یک منظره دلخواه را مجسم کنید. این منظره می‌تواند یک ساحل باشد. دامنه یک کوه یا یک لحظه لذت‌بخش خاص با دوستان یا خانواده. هر زمان به تمرین تصویرسازی خود می‌پردازید به این منظره وارد شوید. 
زمانی که در منظره مطلوب خود احساس راحتی کردید، تدریجاً ذهن خود را به مشکلی که می‌خواهید حل شود معطوف کنید. 
اگر تصویرهای متعددی به ذهن آمد، یکی از آن‌ها را انتخاب کنید تا در جلسه جاری روی آن کار کنید. اجازه دهید این تصویر ذهنی زنده‌تر و واضح‌تر شود. اگر وضوح تصویر کم و زیاد می‌شود، نگران نشوید. 
اگر هیچ تصویری به ذهن نیامد، سعی کنید به یک حس دیگر معطوف شوید. مثلاً صدای رودخانه یا بوی گل‌های وحشی در چمنزار. 
اگر روش‌های بالا کارساز نشد، به این فکر کنید که در حال حاضر چه احساسی دارید. عصبانی؟ خسته؟ رنگ این عصبانیت چیست؟ چه تصویرهایی را برمی‌انگیزد؟ از حس‌ها برای شکل دادن به تصاویر ذهنی استفاده کنید. 
هر زمان چنین می‌کنید، مجسم کنید که مشکل شما در انتهای جلسه کاملاً بهبود می‌یابد. این کار، طرح اولیه شفا را در درون ایجاد می‌کند که بدنتان در شفای خود از آن پیروی می‌کند. 
در پایان جلسه، چند نفس عمیق دیگر بکشید و خود را در حال بالا رفتن از پلکان خیالی مجسم کنید، در حالی که تدریجاً به محیط خود آگاه می‌شوید. چشمانتان را باز کنید، بدنتان را کش و قوس دهید، لبخند بزنید و روز خود را ادامه دهید. 
در آغاز، این تمرین تصویرسازی ذهنی را برای 15 تا 20 دقیقه حداقل یک بار در روز انجام دهید. با کسب مهارت بیشتر، احتمالاً خواهید توانست فقط هر بار برای چند دقیقه و چندین بار در روز انجام دهید و همان فواید را برای شما داشته باشد.

شروع ورزش‌های برخوردی قبل 12 سالگی خطرناک است

بررسی‌ها نشان داده است که در 12 سالگی مغز نوجوانان در حساس‌ترین حالت است و وارد شدن ضربات متعدد به سر می‌تواند مشکلات مغزی شدیدی برای آن‌ها ایجاد کند.

مطالعات جدید نشان داده است، اگر ورزشکاران فوتبال آمریکایی ورزش خود را قبل از 12 سالگی شروع کنند، مشکلات مربوط به حافظه و تفکر پیدا می‌کنند.  در ورزش‌هایی همچون فوتبال آمریکایی ضرباتی که به سر وارد می‌شوند اجتناب‌ناپذیر هستند. بیشترین آسیب دیدگی‌های ناحیه سر در کودکان و نوجوانان زیر 19 سال اتفاق می‌افتد.  اینکه این ضربات در آینده چه آسیب‌هایی به فرد وارد می‌کند موضوع مورد بحث متخصصان است. بسیاری از مطالعات نشان داده‌اند که ریکاوری آسیب دیدگی سر در کودکان بهتر از افراد بزرگسال صورت می‌گیرد زیرا مغز آن‌ها هنوز در حال رشد است.  نتایج تحقیقات اخیر در این زمینه در مجله تخصصی اعصاب منتشر شده است. محققان دانشگاه بوستون تلاش کردند تا درک بهتری از آسیب دیدگی‌های مغزی در زمان کودکی داشته باشند.  برای رسیدن به نتایج، تیم تحقیقاتی 42 ورزشکار فوتبال آمریکایی قدیمی را مورد بررسی قرار دادند. این افراد بین 40 تا 69 سال سن داشتند. این افراد حداقل برای 6 ماه مشکلات مربوط به حافظه و تفکر داشتند. در این سن بیشترین جریان خون به مغز وجود دارد و قسمت‌هایی از مغز مثل هیپوکامپوس که به حافظ مربوط هستند در این سن رشد می‌کنند.  محققان دریافتند افرادی که پیش از 12 سالگی شروع به فوتبال می‌کنند 20 درصد در آزمایش‌های مربوط به کارایی شناختی و حافظه، کارایی کمتری دارند.  فوتبال بیشترین میزان آسیب دیدگی را در بین ورزش‌های دیگر دارد. حدود 70 درصد از بازیکنان فوتبال در آمریکا زیر 14 سال هستند و همه کودکانی که بین 9 تا 12 سال سن دارند در هر فصل 240 ضربه به سر آن‌ها وارد می‌شود.  تحقیقات اخیر که در مجله "پزشکی جدید امروز" منتشر شده است نیز نشان داده است آسیب دیدگی ناحیه سر در ورزشکاران حرفه‌ای باعث کاهش حجم مغز و کاهش سرعت پردازش اطلاعات می‌شود.

رقابتی‌شدن تهدید جدی ورزش کودکان

دانشیار گروه فیزیولوژی ورزش دانشگاه شهرکرد معتقد است بزرگ‌ترین چالشی که ورزش کودکان را تهدید می‌کند، رویکرد نتیجه‌گرایانه‌ای است که مسئولان و مدیران ورزشی نسبت به این رده سنی دارند.

دکتر محمد فرامرزی با اشاره به رویکرد نتیجه‌گرایانه‌تر مدیران و مسئولان ورزشی به ورزش کودکان نسبت به سایر کشورهای توسعه یافته، افزود: در کشورهای توسعه یافته تر، سازمان‌ها و نهادهای ورزشی معمولا برنامه‌های بلندمدت و علمی نسبت به ورزش کودکان دارند و در اولین گام توسعه و تکامل مهارت‌های حرکتی پایه را در محور برنامه‌های اصلی خود قرار می‌دهند و تحت هیچ شرایطی نگاه رقابتی به ورزش کودکان ندارند و این دیدگاهی است که کاملا با کشور ما متفاوت است. به طوری که در تمام رده‌های سنی ورزش را از دیدگاه رقابتی و قهرمانی دنبال می‌کنند. 

وی تصریح کرد: نگاه نتیجه‌گرایانه به ورزش جدی‌ترین چالشی است که ورزش را در تمام رده‌های سنی تهدید می‌کند و متاسفانه این چالش به ورزش کودکان نیز سرایت کرده است. 

این استاد دانشگاه خاطرنشان کرد: تمام متخصصان علوم ورزشی بر این باورند که ورزش کودکان قبل از رسیدن به سن بلوغ باید در قالب تفریح و لذت بردن از ورزش باشد و نباید تحت هیچ شرایطی کودکان را وارد بحث رقابت و چالش برد و باخت کرد. در حقیقت متخصصان مخالف این مساله نیستند که کودک را نباید وارد بحث رقابت کرد، بلکه می گویند در این سن باید کودک یاد بگیرد که چگونه از رقابت کردن بدون این که چالش برانگیز باشد، لذت ببرد. 

دانشیار گروه فیزیولوژی ورزش دانشگاه شهرکرد، ادامه داد: در ورزش کودکان هدف از ورزش نباید برد و باخت باشد، بلکه انگیزه اصلی باید یادگیری مهارت‌های بنیادی باشد، چیزی که متخصصان علوم حرکتی بر آن تاکید زیادی دارند. 

وی اضافه کرد: هنوز مسئولان و مدیران ورزشی بر این باورند نرسیده‌اند که ورود به بحث رقابت و برد و باخت چه آسیب‌هایی به ورزش کودکان می‌تواند از نظر جسمانی و روحی به یک ورزشکار نونهال یا نوجوان واردکند و کودک را تحت استرس‌هایی قرار دهد که بعضی وقت‌ها کودک انگیزه خود را برای ادامه ورزش تا حد حرفه‌ای از دست می‌دهد. 

فرامرزی گفت: در کشور ما برنامه‌های بلند مدتی برای توسعه ورزش کودکان وجود ندارد و سلسله مراتبی که به صورت علمی برای ورزش کردن از سن شروع ورزش تا سن ورود به تمرینات تخصصی و به نقطه اوج رسیدن رعایت نمی‌شود و بسیاری از والدین خواسته یا ناخواسته کودکان خود را از سن هفت یا هشت سالگی وارد رشته‌هایی می‌کنند که بدون یادگیری اصولی و درست مهارت‌های حرکتی پایه، وارد سن تخصصی و سپس حرفه‌ای می‌شوند. 

این استاد دانشگاه خاطر نشان کرد: هر رشته ورزشی یک سن خاصی برای شروع دارد. به فرض مثال وزنه‌برداری ، دوومیدانی، دوهای سه گانه و دو ماراتن جزو ورزش‌هایی هستند که شروع آنها از سن پایه توصیه نمی‌شود و آسیب‌های زیادی را متوجه کودک می‌کند. بنابراین تا زمانی که کودک از نظر رشد جسمانی و فیزیولوژیکی به اوجه عملکرد نرسد، رسیدن به حداکثر عملکرد بالا برای کودک مناسب نیست. 

وی گفت: والدین باید بدانند که کودکانشان در چه مرحله‌ای از سن قرار دارند و چه رشته‌های ورزشی مطابق با رشد و سن آنها برای شروع مناسب است. متاسفانه نتیجه‌گرایی در هر رده سنی در ورزش سایه انداخته و بسیاری از والدین تصور می‌کنند کودکان آنها باید از همان سن پایه وارد ورزش حرفه‌ای و قهرمانی شوند و این تفکر غلطی است که سال‌هاست ورزش ما را تهدید می‌کند و به جای این که کودکان را صرف نظر از برد و باخت به سمت پیشرفت و توسعه ورزش تشویق کنند، در برابر باخت، آنها را سرکوب می‌کنند و همواره تحت هر شرایطی مسئولان و مدیران ورزشی انتظار موفقیت و پیروزی از آنها دارند. 

فرامرزی خاطر نشان کرد: به طور مثال کشور زاپن در برخی دوره‌ها از بازی‌های آسیایی بازیکنان جوان خود را به جای بازیکنان بزرگسال راهی مسابقات فوتبال می‌کنند، زیرا انتظار برد از آنها ندارند بلکه، هدف کسب تجربه و آماده سازی این تیم زمانی که به سن حرفه‌ای و اوج عملکرد می‌رسد، است. در حالی که ما از تمام رده‌های سنی انتظار برد داریم و اگر این موفقیت حاصل نشود، به دنبال تغییر کادرفنی و زیر سوال بردن سرمربی تیم هستیم. متاسفانه این بردگرایی آفت بزرگی است که ورزش ما را از رده پایین تا بزرگسال تهدید می‌کند و اجازه رشد و پیشرفت را از ورزش گرفته است. 

وی در پایان تاکید کرد: ورزش‌هایی همچون دو استقامت، وزنه‌برداری، کشتی و ورزش‌های سه گانه که فشار جسمانی و فیزیولوژیکی سنگینی را بر بدن وارد می‌کند، شروع سن رقابت در این ورزش‌ها در سنین بالاتری قرار دارد. زیرا کودک از نظر رشد جسمانی، روانی و فیزیولوژیکی هنوز به تکامل لازم نرسیده و نباید انتظار عملکرد مثبت از کودک در این رشته‌ها داشته باشیم. امیدواریم با نگاه تحصصی‌تر و در نظر گرفتن دیدگاههای کارشناسی در برنامه‌ریزی ورزش پایه کشور شاهد توسعه پایدار ورزش قهرمانی و حرفه‌ای باشیم.

مسیر منحصر بفرد انسانها

نوع نگرش و برخورد ما با مسائل می تواند تعدیل کننده هیجانات، استرس ها و قضاوت های مادرمورد اتفاقات و حوادث با نوع برخوردمان با دیگران باشد.

دراینجا به مواردی اشاره می کنیم که انجام آن می تواند سطح آگاهی را عمیق تر و نوع نگرش ما را نسبت به رویدادها و حوادث تغییر دهد ، به نحوی که آرامش و فضای سالم برای خود و دیگران فراهم اوریم. 

هرگز خود را با دیگران مقایسه نکنیم 
این مقایسه غیرمنطقی و غیر عادلانه است و به جایی نمی رسد مگر تضعیف عزت نفس ما. هر یک از ما عوامل وراثتی، شرایط اجتماعی و دوران کودکی متفاوتی دارد. مهارت های تحصیلی و تجربه زندگی هر شخص با دیگری تفاوت دارد. بنابراین چگونه می شود مقایسه ای واقعی بین خود و دیگری انجام دهید؟ هر روز کارهایی می کنیم که شاید کم اهمیت به نظر برسد، اما در واقع بسیار اهمیت دارند مشکلاتی که بر آنها چیره می شویم، چالش هایی که با آنها روبه رو می شویم، کارها و رفتار محبت آمیزی که با دیگران داریم، شیوه ارتباط اجتماعی با دیگران و... انباشت روزانه این کارهای کوچک است که در نهایت ما را به شکل آنچه هستیم، درمی آورد. یک حسن جویی راستین و سالم از خود، در ما توانایی رشد را آزاد کرده و به ما انگیزه تغییر و رشد می دهد. 

چرا مقایسه کردن درست نیست؟ 

اگر می.خواهید دست از مقایسه کردن بردارید، باید ابتدا به این موضوع یقین کنید و اعتراف کنید که مقایسه کردن کردن اساسا کار درستی نیست. مقایسه کردن غلط است چون همیشه کسانی بهتر از شما یا در موقعیت و شرایط بهتر از شما وجود دارند. بنا براین شما تا دست از مقایسه کردن بر ندارید و نپذیرید که موقعیت شما در زندگی به شرایط و موقعیت هیچ کس دیگر ربط ندارد، از زندگی راضی نمی شوید. 
وقتی پیوسته در حال مقایسه کردن باشید،باعث می شود نسبت به کسانی که از شما موفق ترند یا شرایط بهتری دارند،خصمانه برخورد کنید.وقتی در مورد دیگران پیش داوری می کنید و بر اساس برداشت های خود آنها را از خود موفق تر می بینید،در واقع این موقعیت را فراهم می کنید که آنها از شما موفق تر باشند. 
و اگر شما از آن دسته افرادی هستید که بر اساس عادت خود را با دیگران مقایسه می کنید،بدانید که این عادت مقایسه،احساس ناامنی با خود به همراه دارد. چون شما احساس ناامنی می کنید گاهی فکر می کنید باید درارتباط با دیگران فضایل و کمالات خود را به رخ آنها بکشید. کسانی که هر آنچه را که انجام داده اند، هر کجا که رفته اند، هر چه که دارند را به رخ دیگران می کشند چندان شخصیت های دوست داشتنی ندارند و نمی توانند افراد زیادی را جذب کنند. 

قدر موهبت سلامتی را بدانید 

یکی از مسئولیت های ما نسبت به خود، تلاش در جهت رسیدن به وضعیت سلامتی است. سلامتی یک انتخاب است، یک شیوه زندگی است. سلامتی در واقع هماهنگی بدن، ذهن و روح می باشد. سلامتی یک نگرش و حالت مثبت ذهن است. ارزش قائل شدن برای خویشتن، برای دیگران و برای محیط زیست است. باید بگویید من مسئولیت سلامتی خودم را به عهده می گیرم. می توانم با بدنم بیشتر دوست باشم و این کار را از راه آموختن احترام به این جنبه و خودم و مراقبت مهرآمیز از آن انجام دهم. می توانم از بیگانگی از بدنم که ریشه در ناهماهنگی برنامه ریزی ذهنی دارد، رها شوم و در مورد خود دوباره برنامه ریزی کنم. یاد بگیرم که به جای چسبیدن به تصویر منفی ناتوانایی ها، ضعف ها، شکایت ها و ... به شیوه مثبت بر امور چیزهای بی شماری که برای خود داریم، تمرکز کنیم. 

برای خودتان وقت بگذارید 

ما نیاز داریم که در زمان هایی خود را رها کنیم. بیشتر اوقات ما بدون این که دلیل آن را درک کنیم، آشفته هستیم. حتی هنگامی که به خواب می رویم. جسم و ذهن مان آسوده نیست، چرا که ما تنش های روز را با خود حمل می کنیم و از این رو خواب راحتی نداریم، صبح روز بعد با احساس خستگی و سستی بیدار می شویم و احساس شادابی و توانایی روبه رو شدن با چالش های یک روز تازه را نداریم. این وضعیت روز به روز ادامه می یابد و تنش ها هم انباشته می شود تا سرانجام خود را به شکل بیماری های فیزیکی بروز می دهد. از این رو نگران کارها نباشید، خداوند فاعل یکتا است. اگر اراده و خواست خدا این است، پس بگذارید کارهای او از طریق شما انجام پذیرد. پس آرام باشید به او تکیه کنید و بگذارید هر نفسی که برمی آورید، پیشکشی به او باشد. 

نگرش مثبت را در اولویت قرار دهید 

سعی کنید منظور خود و آنچه را می خواهید یا نمی خواهید به نحوی مثبت بیان کنید و نه به شیوه ای منفی، مثلا در عوض مبارزه با چاقی یا لاغر کردن تصویر ذهنی آنچه می خواهید باشید (مثلا شخصی با اندام موزون) ایجاد کنید یا درعوض سعی برای ترک سیگار، خود را یک انسان آزاد از دود مجسم کنید. هر روز با خود تامل کنید که ذهن خود را بیشتر در چه راهی به کار می گیرید؟ اغلب آنچه موجب تیرگی روابط اجتماعی می شود و مساله می آفریند، این است که طرف ذهن خود را بر معایب و کاستی های دیگری متمرکز می کند. اگر نسبت به شخصی خشمگین می شوید، ذهن خود را بر صفاتی از او که می پسندید، متمرکز کنید و بگذارید طرف مقابل همان چیزی باشد که هست. همین پدیده در مورد روابط با کودکان نیز درست است. همیشه مچ آنها را هنگام انجام کار غلط نگیرید. گاهی به آنها در حال انجام کارهای درست توجه کنید و تحسین و تشویق نمایید. 

گذشت و رحمت را فراموش نکنید 

زندگی عبارت است از یک سلسله رویدادهای ساخته و پرداخته ای که ما خود آنها را آفریده و به آن چسبیده ایم به کینه های کهنه و قدیمی، قضاوت های عجولانه خود می چسبیم و عادت به سرزنش دیگران داریم. در مورد احساس خشم از رفتار دیگران نسبت به خود، هرچند رفتار آنها بد باشد لازم است بیاموزیم که مساله را از دیدگاه دیگری ارزشیابی کنیم. آنها تحت شرایط زندگی خود همان کاری را کردند که به قولی، به عقل شان رسیده است. اگر از رفتار آنها کینه به دل گرفته ایم. این چیزی است که ما خود انتخاب کرده، دردل جا داده ایم و به اطراف حمل نموده و همان چیز را به جهان خارج منعکس می کنیم. گذشت و رحمت به معنی رفع سوءتفاهم و اصلاح برداشت اشتباه آمیز است. هنگامی که کسی را به لحاظ زیانی که ممکن است به ما رسانده باشد می بخشیم، در واقع به او می گوییم:« من دیگر به شما اجازه نمی دهم که هویت یا پندار و کردار مرا در آینده کنترل کنی.» هنگامی که به مساله دقیق می شویم، خواهیم دید که در واقع ما چیزی یا کسی را نمی بخشیم، بلکه تنها تصمیم می گیریم که چگونه با رفتار دیگران برخورد کنیم. هنگامی که تصمیم به سرزنش گرفتیم، در واقع به دیگران اجازه داده ایم که به ما صدمه بزنند. می توان گفت گذشت و رحمت والاترین پیروزی انسان است، زیرا روشن بینی واقعی را عمل متجلی می سازد و به این دلیل است که پیشوایان و آموزگاران بزرگ معنوی و اخلاق، توانایی آدمی در گذشت و رحمت را یک اصل آموزنده و چراغ راهنما در راه زندگی می دانند. 

میزان مصرف اکسیژن به هنگام ورزش در زنان و مردان متفاوت است

طبق مطالعات منتشر شده در مجله "فیزیولوژی، عضلانی" زنان نیاز به مصرف میزان اکسیژن بیشتری دارند تا مردان.

محققان دریافتند در ورزش‌هایی که شدت زیادی دارند، عضلات مربوط به تنفس در زنان میزان اکسیژن بیشتری مصرف می‌کنند تا در مردان. این بدین معنا است که زنان برای نفس کشیدن انرژی بیشتری مصرف می‌کنند، زیرا قسمت اعظم اکسیژن بدن آنها صرف تنفس می‌شود. 

در این مطالعات محققان میزان مصرف اکسیژن به هنگام ورزش را در زنان و مردان با یکدیگر مقایسه کردند. 

مدیر این تحقیقات از دانشگاه بریتیش کلمبیا گفت: به هنگام ورزش ما باید اغلب نفس بکشیم و عضلات مربوط به تنفس باید سخت‌تر کار کنند و بیشتر انرژی مصرف کنند. یافته‌های ما مهم هستند، زیرا نشان می‌دهند که نیاز به تنفس و دریافت اکسیژن در ورزش در زنان جوان سالم بیشتر از مردان است. ما می دانیم که مانند دیگر ماهیچه‌های بدن، ماهیچه‌های مربوط به تنفس نیز نیاز به جریان خون کافی برای تامین اکسیژن لازم دارند. یافته‌های ما نشان می‌دهد که اگر زنان اکسیژن بیشتری دریافت کنند به هنگام ورزش شدید بیشترین جریان خون به ماهیچه‌های تنفسی آنها می‌رسد. بنابراین کارایی فیزیکی آنها کمتر می‌شود زیرا خون کمتری به پاهای آنها می‌رسد. 

مطالعات بیشتر لازم است تا بررسی شود که آیا مصرف اکسیژن بیشتر بر خستگی اسکلت عضلانی و کارایی قلبی تاثیر دارد یا خیر این مساله می‌تواند حتی بر بیماری‌های ریوی نیز تاثیرگذار باشد.

کارگری که قهرمان جهان شد

 

گفت وگو با سجاد نیک پرست قهرمان پرتاب نیزه پارالمپیک لندن

این روزها برای کارگران سختکوش و زحمتکشی که در شهرهای بندری جنوب کیسه های سنگین را در کشتی های باری به دوش می گیرند و تا اسکله می آورند، بهترین روزهای سال است…

در پاییز و زمستان فقط بار سنگین کیسه ها را تحمل می کنند و گرما و رطوبت هوا جان به لبشان نمی رساند. روزی که سجاد نیک پرست با اکراه روی سکو رفت تا مدال نقره پارالمپیک را به گردنش بیاویزند، کمتر کسی می دانست او یکی از کارگران اسکله های جنوبی ایران بوده است. چه کسی می توانست تصور کند کسی که پرچم ایران را در ورزشگاه ۸۰ هزارنفری لندن بالا برده، هنوز از درد کیسه های سنگینی که جابجا می کرده خلاص نشده است. شاید خودش هم آن روزهایی که کارگر گمرک بود تصور نمی کرد روزی به بلندترین قله های ورزشی دنیا برسد. اما یکی از عصرهای خستگی که دریا سنگ صبورش شده بود، دست دوستی بر شانه اش نشست و مسیر زندگی اش را کاملا تغییر داد. سجاد نیک پرست که ضعف عصب چشم باعث شده روز به روز بینایی اش کم شود، کسی که از کارگری در اسکله های جنوب به قهرمانی پرتاب نیزه پارالمپیک لندن رسیده است، از دوستی، ورزش و زندگی می گوید.

سجاد نیک پرست که متولد استان بوشهر است، چطور سر از خراسان و مشهد درآورد؟